دوپامین و افزایش کیفیت عمر

دوپامین و افزایش کیفیت عمر

اگر شما هم از آن دسته افرادی هستید که تصور میکنید با افزایش سن ، زمان نیز برای شما سریعتر می گذرد و برای این احساس خود به دنبال دلیل علمی می گردید ممکن است با نظریه های مختلفی روبرو شوید

برخی از نظریه ها عنوان می کنند بزرگ شدن برای ما یک نوع تله از جانب زمان است؛ ما بزرگ می‌شویم و زمان فشرده‌تر، لذا ایجاد این احساس در بدن ما مربوط به قوانین فیزیکی است.

نظریه دیگری بیان می‌کند که وقتی ما بزرگ‌تر می‌شویم، ساعت بیولوژیکی بدن ما نیز دچار تغییراتی می‌شود. وقتی که سن ما افزایش پیدا می‌کند، ضربان قلب نیز آهسته‌تر می‌شود؛ بدین ترتیب، سرعت سوخت‌و‌ساز بدن نیز کاهش می‌یابد. این در حالی است که ضربان قلب یک کودک بالا است و بدن او سرعت سوخت‌وساز بالایی دارد. همه‌ی این‌ها یعنی ساعت بیولوژیکی بدن یک کودک، در بازه‌ی کمی از زمان، فعالیت‌های بسیاری تجربه می‌کند و کودک احساس می‌کند زمان دیر می‌گذرد و کارهای زیادی انجام داده است. نظریه‌ی جالبی است اما متأسفانه قانع‌کننده نیست.

محققان برای پاسخ به این سوال ویافتن دلیل علمی این احساس، تحقیقات دقیق وجالبی را انجام داده اند . همین موضوع، به یک مکانیسم بیوشیمیایی ساده منجر می‌شود. در بدن ما، نوعی پیام‌رسان عصبی از نوع کاتکول‌آمین وجود دارد که با نام “دوپامین ” شناخته می‌شود. دوپامین به شدت نحوه استفاده افراد از زمان برای هدایت رفتار را تنظیم می کند.یافته هایی که از موش های آزمایشگاهی در این زمینه بدست آمد نشان می دهد که دوپامین  ممکن است آستانه های تصمیم گیری را در طول وظایف زمان بندی تنظیم کند. علاوه بر این، داده‌های ما نشان می‌دهد دوپامین نقش کلیدی در کنترل زمانی ایفا می‌کند، که ممکن است برای محلی‌سازی مدارهای عصبی که واسطه کنترل زمانی عمل هستند، مفید باشد. به عنوان مثال، بیماری پارکینسون، که دوپامین را کاهش می دهد، اغلب باعث اختلال در زمان بندی می شود. از طرفی توانایی تخمین دقیق زمان برای بقا بسیار مهم است و به طور جدی با یادگیری تقویتی در هم تنیده است. یعنی اگر ما نتوانیم در طول روز، زمان خود را طبق فعالیت های روزانه خود تنظیم کنیم در انتهای روز با انبوهی از کار های انجام نشده روبرو خواهیم شد.

این نظریه نحوه تعدیل ساعت داخلی بدن را بررسی و توضیح می‌دهد و نشان می‌دهد که بسته به زمانی که در طول کار اتفاق می‌افتد، می‌تواند یک اثر تند یا کند ایجاد کند. با افزایش سن و روتین شدن سبک زندگی فردی و به اصطلاح تمام شدن هیجانات ناشناخته کودکی ترشح دوپامین به شدت پایین می آید و تقریبا کنترل زمان از عهده افراد بالغ خارج می شود. پس اگر بخواهیم زمان را تحت کنترل داشته باشیم باید به بدن خود کمک کنیم همانند کودکی میزان قابل توجهی دوپامین را درطول روز ترشح کند ودر اختیار ما قرار دهد.

دوپامین در بدن به هورمون پاداش و شادی معروف است و در این بررسی ها محققان با تحریک شادی و دادن پاداش به موش ها توانستند ترشح این هورمون را تحت کنترل خود درآورند و نتایج جالبی ارائه دهند. لذا برنامه ریزی فردی درطول روز و قرار دادن پاداش برای هر هدف انجام شده می تواند سطح ترشح این هورمون را بدن افزایش دهد . محققان به این نتیجه رسیدند که اگر پاداش زودتر از زمان موعود به موش ها داده شود ، بار بعدی سرعت انجام کار مورد نظر بیشتر و کیفیت آن بهتر می شود و دقت وتمرکز در انجام کار بالا میرود.تمامی این نتایج با تست های آزمایشگاهی دقیق اندازه گیری وارائه شدند.

در نهایت ، کیفیت و سبک زندگی فردی و نوع فعالیت های روزانه از جمله نوع تغذیه ، ورزش ، ارتباطات اجتماعی می تواند در ترشح این هورمون موثر باشد. اگر بیشتر از حالت عادی در گیر این احساس گذر سریع زمان هستید در داخل بدن خود به دنبال علت بگردید و با ایجاد تغییر در سبک زندگی زمان را در کنترل خود داشته باشید.

منبع :

https://journals.physiology.org/doi/full/10.1152/jn.00817.2018

https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S016643281830408X

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *